Babette Hofstede

Amsterdam en omgeving
www.hofstedeuitvaartbegeleiding.nl 

Ik hou van mensen. En ik hou van verhalen. In rouw zijn mensen puur, zonder muur. Je leert een familie in een week soms beter kennen dan sommige vrienden in twintig jaar. Daarnaast ben ik óók gewoon een projectmanager. Een uitvaart is een project: in een paar dagen regel je een kaart, locatie, catering, kleding, een programma – soms voor honderden mensen. Op de dag zelf werk je met een draaiboek en een team. En daarna zit mijn taak erop. Kop en staart. Dat vind ik heerlijk, net als dat ik het een voorrecht en waardevol vind dat ik een bijdrage mag leveren aan zo’n belangrijke gebeurtenis.

Verdriet hoort erbij. Zeker als het om jonge mensen gaat – dat raakt een gezin tot in de kern. Dat kan ik niet oplossen. Maar ik kan wel helpen om recht te doen aan een dierbare en van het afscheid iets moois te maken. Een afscheid dat klopt. Soms krijg ik na afloop van een uitvaart appjes van mensen die zeggen dat ze op de bank zitten met een vol en dankbaar hart. Dat vind ik ongelooflijk bijzonder.

Zie je jezelf als een traditionele uitvaartbegeleider?

(lacht) Nee, dat ben ik niet. Ik maak mijn draaiboeken bewust niet waterdicht. Als ik alles dichttimmer, word ik gespannen. Ik laat ruimte. Want in die ruimte ontstaan de mooiste dingen. Mijn laatste woorden tijdens een ceremonie schrijf ik vaak niet van tevoren. Die ontstaan ter plekke, uit wat er gebeurt.

Je staat bekend om creatieve, soms onverwachte ideeën. Waar komt dat vandaan?

Ik kijk altijd: wie was iemand? Wat typeerde hem of haar? En daar probeer ik iets mee te doen. Het kost vaak geen geld, alleen aandacht. Een man hield van appeltaart van een bepaalde bakker. Honderden mensen een stukje taart geven was te kostbaar. Dus zette ik later, bij het kleine samenzijn van zijn gezin, alsnog die favoriete taart neer met een briefje erbij. Of een familie die het veel over fotoalbums had: we namen ze mee naar de ceremonie en ineens ontstond er een spontaan, warm gesprek rondom die foto’s.

Wat is jouw favoriete doe-het-zelf-tip?

Doe iets met je handen. Dat is troostend. Bak samen koekjes om uit te delen. Beschilder kaarsen. Maak zelf papieren bloemen als echte bloemen te duur zijn. Of beschilder de binnenkant van de kist – als een geheim bericht aan je dierbare. Je kunt alles kopen, maar zelf iets doen is helend.

Hoe maak je contact op zo’n kwetsbaar eerste moment?

Dat eerste gesprek vind ik altijd spannend. Je stapt een huis binnen waar je niets weet van de dynamiek. Na ongeveer anderhalf uur moeten mensen voelen: dit komt goed. Ik geef richting en knip de week in overzichtelijke stukken. ‘Vandaag doen we alleen de kaart’, zeg ik dan. Niet alles tegelijk. Dat geeft rust.

Huil je weleens mee met families?

Nee. Ik ben er niet om het zwaarder te maken. Natuurlijk raakt het me, maar ik blijf rustig en praktisch. Dat is mijn meerwaarde. Er is een deadline. En we gaan het samen prachtig maken.

Je verzorgt ook de overledene. Hoe neem je familie daarin mee?

Ik zeg nooit: je móet helpen. Ik geef ruimte. Vaak zitten mensen eerst op afstand. En uiteindelijk lakken ze nagels, doen sokken aan, helpen met aankleden. Iets dóen haalt angst weg.

Is er veel vrijheid in hoe een uitvaart eruit kan zien?

Extreem veel. Maar mensen weten dat niet. Dus ik begin altijd met een herkenbaar format. Gaandeweg zeg ik: ‘We kunnen ook…’ Een tuin in plaats van een aula. Radio in plaats van muziek als iemand altijd naar praatradio luisterde. Ik bied alleen aan wat past bij wie iemand was. Anders verzuipen mensen in de mogelijkheden.

Je krijgt ook te maken met ruzies en spanningen.

Er zit vaak veel geschiedenis achter voordeuren. Ik laveer. Iedereen heeft recht op afscheid. Soms organiseren we aparte momenten. Het is diplomatiek werk. Ik kom binnen in een bestaande dynamiek, er moet een klus geklaard worden, binnen tijd en budget.

Wat raakt je persoonlijk in dit werk?

Niet zozeer de dood zelf. Wel de verhalen. De drama’s. Maar ook de schoonheid. Een man die huilend een zelfgeschreven gedicht voor zijn overleden vrouw voorleest – dat breekt mijn hart. Of een week waarin alles stroomt en mensen elkaar dragen. Dat vind ik ongelooflijk.

Wat is, samengevat, jouw kracht als uitvaartbegeleidster?

Ik ben rustig. Ik geef richting. Ik maak het niet zwaarder dan het al is. En ik zorg dat het klopt. Dat mensen hun dierbare terugzien in zijn of haar afscheid. Dat is mijn opdracht.

Heeft dit werk je kijk op het leven veranderd?

Absoluut. Ik stel niets uit. We denken vaak: dat komt nog wel. Maar morgen kun je er niet meer zijn. Dus als ik iets wil doen, doe ik het nu.

Hoe wil je zelf afscheid nemen?

(lacht) Dat verandert iedere week. Maar voorlopig: in een mand in plaats van een kist, gewikkeld in een zelfgemaakte wade. Dikke sokken aan – ik heb het altijd koud. En dan buiten, bij het water. Kampvuurtjes, muziek, misschien glühwein of champagne. Geen groots festival, maar een warm samenzijn.

Wat zou je méér willen zien dat mensen doen als de dood aanklopt?

Wat ik mooi zou vinden, is als meer mensen kiezen voor een afscheid bij leven. Ik heb het nu een paar keer mogen begeleiden en dat is zó bijzonder. Iemand die de dood onder ogen ziet en zegt: het is eindig, dus laten we het samen goed en waardig afsluiten. Natuurlijk zeggen mensen dan mooie dingen over je – daar zit misschien iets ijdels in – maar het gaat juist om wat jij zelf nog kunt zeggen. Dat je nog iets kunt meegeven, iemand een fles wijn kunt geven met een persoonlijk verhaal erbij. Dat je kunt uitspreken wat je misschien nooit eerder hebt gezegd. Het vraagt lef, dat zeker. Maar ik vind het een prachtige manier van afscheid nemen.

Contact

Babette Hofstede Uitvaartbegeleiding, gevestigd in Amsterdam
uitvaartbegeleider Babette Hofstede | 06 24355710
[email protected] 
www.hofstedeuitvaartbegeleiding.nl